Historia Krzyśka Pleśniarskiego

Może trochę to niektórych zdziwi, ale nie będę opowiadał jakiś strasznych rzeczy. Miałem „udane życie”. Szczęśliwą i liczną rodzinę. Nie byliśmy bogaci, ale na pewno nie klepaliśmy biedy. Miałem „dużo przyjaciół” i nigdy nie musiałem zabiegać o względy „ludzi trzymających władzę” w danej grupie. Moje dzieciństwo było czystą sielanką o jakiej niektórzy mogą tylko pomarzyć. Mimo tych wszystkich dobroci, które mnie spotkały w pewnym momencie mojego życia zacząłem odczuwać pustkę. Często się zastanawiałem co to właściwie za życie. Żyjemy, biegniemy, umieramy. Czy oprócz pojemniejszego mózgu cos nas jeszcze różni od zwierząt.
W Boga „wierzyłem zawsze”. Byłem bardzo dobrze wychowany. Cala moja rodzina jest wyznania rzymsko- katolickiego. Wiara moja opierała się jednak na zasadzie: Jak trwoga to do Boga. Jeśli już czegoś nie potrafiłem załatwić sam, to pomodlić się nie zaszkodziło.
W pozostałe dni starałem się „modlić” odmawiając znane mi modlitwy jak wierszyki, których uczy się w podstawówce no i jak najszybciej lulu.
Nigdy tak naprawdę głębiej nie zastanawiałem się czy Bóg jest. Po prostu byłem wychowywany, że jest i nic nie zmuszało mnie do tego, by w to wątpić.
Poza tym chyba bałbym się nawet pomyśleć, ze mogło by Go nie być, a wszystko co mam mógłbym stracić jednego dnia. To bardzo bezpieczne podejście. Bóg mnie i to co mi najbliższe ochroni, bo przecież są gorsi ludzie ode mnie. Dopóki nie trafi się żadna tragedia, bądź nieszczęście, żyjemy w sielance.
W okresie dojrzewania zacząłem popadać coraz bardziej w „gombrowiczowską zawiłość”.
Czułem się też, trochę jak Raskolnikow, jeśli dobrze zrozumiałem autora. Monotonia, sztuczność, szarość, przeciętność, codzienność. Zacząłem się dusić. Na zewnątrz wszystko było ok, moje wnętrze jednak prezentowało odmienny obraz. Ustaliłem sobie własne priorytety i zasady, którymi próbowałem się kierować w życiu. Było ciężko. Były gorsze i lepsze dni. Często nachodziły mnie znużenie i szare myśli. Czasem nawet czarne. Były dni które spędzałem po prostu milcząc.
Jakoś jednak przeszedłem przez ten okres i na studiach zacząłem drugie życie.
Nowi ludzi, nowe miasto. Bez żadnych masek, pusta kartka.
Postanowiłem, że raz na zawsze odetnę się od tamtego okresu, od tamtych przemyśleń.
Rzuciłem się w wir zabawy i życia studenckiego. Kto był studentem, ten wie jak takie może wyglądać. Stworzyłem sobie nowa maskę. Całkiem nowa, całkiem inna. Życie płynęło szybko i bez większych problemów. Po okresie dwóch lat zorientowałem się, że życie, które prowadzę jest dokładnie takie jakiego nie chciałem. Żyje jak większość ludzi. Byle do przodu. Bez żadnych priorytetów, bez żadnych zasad. Moje górnolotne ideały z młodzieńczych lat sięgnęły bruku a ja stałem się taki jak większość. Zacząłem się zastanawiać, czy to przez co kiedyś przechodziłem było tylko zwyczajnym okresem, przez który przechodzi każdy człowiek. Nie chciałem być taki zwyczajny. Nie chciałem żyć jak zwierze. Chciałem to wszystko zostawić i wyjechać. Może Tybet. Gdzieś daleko. Chociaż zdawałem sobie sprawę, że będzie to tylko ucieczka i pomoże mi to tylko na jakiś czas to nie widziałem jak mógłbym walczyć tu w tym miejscu. Raz na spowiedzi ksiądz powiedział mi, ze jakbym umarł zanim przyszedłem się wyspowiadać to poszedłbym do piekła. Strasznie mnie to poruszyło. Przecież jest tylu złych ludzi a on powiedział mi ze Bóg wrzuciłby mnie do piekła razem z nimi. Zacząłem znów wprowadzać zasady do swojego życia. Chciałem go zmienić.
W tym czasie Bóg postawił mi na drodze kogoś, kto ogłosił mi Dobra Nowinę. Byłem wychowywany i mocno przekonany, ze wiara to moja prywatna sprawa i nic nikomu do tego.
Po jakimś czasie jednak zdecydowałem się pogadać o Bogu i sprawdzić czy On faktycznie może teraz działać. Słyszałem o cudach, które dzieją się na co dzień. Słyszałem o Duchu Świętym który gdzieś tam działa. Słyszałem o Jezusie. Po głębszym jednak zastanowieniu doszedłem do wniosku, że tylko o tym wszystkim słyszałem. Nigdy tego nie sprawdziłem. Nawet do końca nie wiem kto, kiedy i po co, a przecież w to „wierze”. Zacząłem czytać Pismo Święte i pytać Boga czy naprawdę chciałby zmienić moje życie. Podświadomie bardzo chciałem by jakoś udowodnił mi swoje istnienie. To, że jest żywym Bogiem a nie bogiem z opowiadań.
Kiedy zrozumiałem kim jest Jezus Chrystus pomodliłem się modlitwą nawrócenia. Przeprosiłem za moje grzeszne życie. Przyznałem, że potrzebuje Jego pomocy. Wyznałem Go moim indywidualnym Panem i Zbawicielem i zaprosiłem Go do swojego życia.
Moje życie zaczęło się zmieniać. Ja zacząłem się zmieniać. Zacząłem czytać Biblie regularnie i odkrywać nowe rzeczy. O wszystko pytałem Boga. Tylko jemu do samego końca ufałem. Miałem wiele wątpliwości i pytań a On w genialny sposób prowadził mnie i odpowiadał na moje pytania. Szok.
Bez żalu porzuciłem dawny styl życia i wszystko co było z nim związane. Zacząłem pragnąć coraz mocniej poznawać Boga oraz tajemnice ukryte w Jego Słowie. Jak rodzice czuwają nad małym dzieckiem tak i ja czułem podobna opiekę nad sobą. Bóg prowadził mnie przez życie ucząc wszystkiego od początku.
Teraz wiem ze żyłem w zakłamaniu, że żyłem w niewiedzy i ciemności. Bez głębszego sensu życia i bez Boga. Teraz wiem, ze jemu zależy byśmy żyli razem z nim a nie według swoich zasad. Wiem ze On pragnie mojej przyjaźni tak jak ja pragnę jego bliskości. Wiem, że on nie jest Bogiem obojętnym i nieczułym. Wiem ze on jest wojownikiem. Ja dałem mu dostęp do swojego życia. Ja wpuściłem go, by posprzątał u mnie w domu. Wystarczyło tylko, że naprawdę chciałem Go poznać, ze byłem w stanie zaryzykować i sprawdzić.
Chwała Panu ze nie zabrakło mi odwagi i sił.

Teraz to ja głoszę Dobrą Nowinę, tam gdzie pośle mnie mój Bóg. Ja jestem sługa Jego a on dba o mnie gdziekolwiek jestem. On mnie wspiera i mi błogosławi. On mnie buduje i przygotowuje do dzieł swoich . Zostałem wybudzony z „matrixa” w którym byłem. Nie macham już na oślep rękami, ale świadomie stąpam do przodu. Teraz walczę bo wiem ze warto. Teraz walczę bo widzę swój cel. Teraz walczę bo nie jestem sam.